Piękny język

Dzisiejszy wpis jest inny niż poprzednie, bardzo możliwe, że stanie się początkiem całego cyklu. To się jeszcze okaże, teraz przechodzę do konkretów. Niedawno przeczytałem książkę, która wywarła na mnie ogromne wrażenia. Co ciekawe nie jest to fantastyka, tak sięgam od czasu do czasu po coś innego.

Tym razem była to książka pod tytułem „Pypcie na języku” autorstwa Michała Rusinka. Jest to zbiór felietonów opisujących ciekawe zjawiska językowe. Autor w przezabawny sposób analizuje powszechnie używane frazy, niefortunnie użyte zwroty czy na przykład hasła na transparentach.

W trakcie czytania dowiedziałem się, że fraza „na dzień dzisiejszy”, która szczególnie mnie irytowała faktycznie nie jest poprawna i powinna zostać zapomniana. Bardzo ucieszyłem się, że przez cały czas miałem rację. Interesującym przykładem jest też słowo „posiadać”, używane często nie tak jak powinno. Posiada się tylko przedmioty a nie wiedzę, umiejętności czy doświadczenie. W książce można znaleźć wiele podobnych przykładów opatrzonych inteligentnymi i zabawnymi komentarzami. Nauka i dobra zabawa w jednym.

Piękny język

„Pypcie na języku” podobają mi się z dwóch powodów. Pierwszy z nich jest bardzo prosty, uwielbiam poprawiać innych, gdy powiedzą coś nie tak jak powinni. Teraz dostałem nową broń do ręki, co ułatwia zadanie. Czerpię z niego dziką przyjemność, choć gdy sam zostanę poprawiony to udaję, że się przejęzyczyłem.

Tak na poważnie, język polski jest piękny i według mnie w poprawności tkwi jego urok. Po przeczytaniu tej książki utwierdziłem się w tym przekonaniu. Dlatego też zwroty „cofnąć się do tyłu”, „fakty autentyczne” czy „spadł na dół” wystarczy zamienić na „cofnąć się”, „fakty”, „spadł”. Jest prościej, ale za to o wiele ładniej. Nikt też nie narazi się na docinkę od kogoś takiego jak ja, która może wyglądać następująco:

- I wtedy cofnął się do tyłu – powiedział Tomek.

- O to ciekawe, nie wiedziałem, że można cofać się też do przodu – odparł Krzysiek.

Drugi powód, który skłonił mnie do napisania swoich przemyśleń o książce „Pypcie na języku” to fakt, że sam piszę różne teksty i poprawność jest wymagana. Po lekturze nauczyłem się wiele, okazało się też, że sam popełniałem błędy. Co w zasadzie było oczywiste, ale jakoś nie chciałem tego zauważyć. Kończąc wywód, polecam książkę każdemu, kto posługuje się językiem polskim. Dodam jeszcze, że od niedawna Michał Rusinek jest dla mnie, pisząc kolokwialnie „mistrzem świata”.

Przeczytaj też: Dlaczego nie lubię „Wiedźmina” i innych adaptacji?

Niepkorna kolonia cz.8

***

– Nie podoba mi się jak pan manipuluje faktami. Od razu widać, że nie żyjecie w ubóstwie. Byliście porządnie zaopatrywani z kraju na Ziemi. Może i za bardzo was wyzyskiwali, ale nie zostawili samym sobie. Mieliście pomoc i wsparcie, dlaczego chcecie to ukryć?

Niezgoda milczał chwilę.

– Nie czujemy się dłużej Polakami – odpowiedział wprost. – Nie chcemy należeć do narodu nietolerującego nas i naszych ulepszeń. Dlaczego mamy się czuć winni i gorsi?

– Sam pan mówił, że mieliście zwolenników. Mój materiał miał być kolejną kartą przetargową, oprócz tego, co ukradliście z bazy w kraju. Przypomnę panu, że Warszawa umożliwiła wam opuszczenie Ziemi, dała wam szansę nowego startu. Teraz zapominacie o tym, bo tak wam wygodnie?

– Raczej pozbyli się problemu na jakiś czas. Dobrze, że pan wspomniał o Helenie. Wie pan, czym ona jest?

– Nie wiem – wzruszył ramionami Wilk.

– Jest to system operacyjny stworzony do hakowania i podporządkowywania ludzi z elektronicznymi wszczepami. Co pan na to powie?

Jacek zastanowił się chwilę.

– Rozumiem wasze obawy. Nie macie pewności, że użyją go przeciw wam.

– To dość naiwne twierdzenie. Czy to nie jest podejrzane, że kiedy staramy się o niepodległość wojsko tworzy urządzenie do kontrolowania ludzi z ulepszeniami? Sam pan posiada wszczepy, powinniśmy się rozumieć. W każdym razie ujawnimy to, żeby każdy wiedział, co knuje nasza armia.

– Powinniśmy dojść do porozumienia a nie walczyć. Przekonać nieżyczliwych nam ludzi, że ulepszenia nie zmieniają tego, kim jesteśmy. Ciągłe walki zniszczą jednych i drugich a osłabienie kraju wykorzystają tylko inne państwa.

– To nie jest już sprawa Troi, nie jesteśmy już związani z Polską ani nawet z Ziemią. Im szybciej skompromitujemy Warszawę tym szybciej będziemy w pełni niezależni. Proszę dokończyć materiał.

Jacek Wilk był niespokojny. Próbował normalnie pracować, ale wewnątrz cały się gotował. Przeglądał zgromadzony materiał przed końcowym montażem. Nie podobał mu się, nie godził się na bycie marionetką. Wszystko, co miało zostać wyemitowane na Ziemi było wielką farsą. W chwilowym impulsie usunął wszystkie nagrania. Pokonując ostatnie wahanie uruchomił transmiter kodu zakłócającego, zawiadamiając jednocześnie będącą w pogotowiu flotę.

Przeczytaj poprzednie opowiadanie: Wzór cz. I

Nowe opowiadanie: Ścigając "Szarą zjawę" 

Niepokorna kolonia cz.7

Raz udało się Jackowi zgubić swego przewodnika. Wykorzystał tą okazję i dostał się na obszar będący w budowie. Albo raczej już odbudowany. Ten sektor kolonii okazała się być w świetnym stanie. Musiała to być część większego kompleksu. Świadczyły o tym liczne korytarze rozchodzące się we wszystkie strony. Kręciło się tam wiele osób niewyglądających na budowlańców. Przypominali raczej mieszkańców zajętych swoimi sprawami. Wilk mógł jedynie zacisnąć pięści, gdy kazano mu opuścić ten teren nim zaczął nagrywać. Tym razem wyjaśniono tą sytuację brakiem jakiejś przepustki. Od tej pory, nie ruszał się nigdzie bez przewodnika. Przy najbliższym spotkaniu Jacek postanowił porozmawiać z Niezgodą o kilku sprawach. Po wymianie uprzejmości i luźnych uwag, korespondent przeszedł do pytań.

- Otrzymujecie jeszcze jakieś zaopatrzenie z Ziemi?

- Od dawna nie – Niezgoda odpowiadał dość pochmurnym tonem – Pozostało nam trochę skrzyń i kontenerów ze starych dostaw. Od dawna musimy radzić sobie sami.

Jacek zrezygnował z drążenia tego tematu. Przeszedł do następnego wątku.

- Nie mam dostępu do całego kompleksu, czym jest to spowodowane?

- To miejsce jest wielkim placem budowy. Z przyczyn bezpieczeństwa dostęp jest ograniczony. Nie mamy jeszcze w pełni odbudowanych stref, stąd też porusz się pan po obszarze, który jest najbezpieczniejszy i jako tako uporządkowany.

- Chciałbym zebrać materiał ukazujący proces rewitalizacji, istnieje taka możliwość? – Jacek czekał na odpowiedź i nie zawiódł się.

- Zrobimy co się da, aby mógł pan filmować.

Był to koniec audiencji. Dziennikarski zmysł Wilka podpowiadał, coś tu jest nie tak. Dziennikarz postanowił poczekać i sprawdzić jak sytuacja się rozwinie. Faktycznie na następny dzień miał już szerszy dostęp do kompleksu. Dalej były to miejsca w fatalnym stanie, ludzie bardzo ciężko pracowali nad odbudową. Nadal był pilnowany i nie czuł się swobodnie, chciał wrócić do miejsca w pełni funkcjonującego, na, które natrafił niedawno. Ponownie odmówiono mu dostępu. Przewodnik został gdzieś pilnie wezwany, przed odejściem poprosił Jacka, aby pozostał w tym miejscu bądź wrócił do kwatery. Dziennikarzowi ta prośba bardziej przypominała rozkaz. Postanowił jeszcze chwilę zostać tam gdzie był. Przeprowadził wywiad z jedną kolonistką. Była małomówna i szybko się oddaliła, potrącając go jeszcze lekko. Idąc w inne miejsce Jacek wyczuł jakiś przedmiot w kieszeni, którego wcześniej tam nie było. Sięgnął po niego, była to przepustka do strefy, do której chciał się dostać. Rozejrzał się za swoją niedawną rozmówczynią, kobieta znikła bez śladu. Bez namysłu poszedł wykorzystać przepustkę.

CDN

Niepokorna kolonia cz. VIII 

Niepokorna kolonia cz.6

W takim wypadku musiał się zgodzić, nie miał sensownego kontrargumentu. Wydarzenia potoczyły się szybko, Wilk poleciał promem na „Priama” i spokojnie udał się do Troi. Niestety musiał zabrać ze sobą transmiter kodu zakłócającego, schowany w jego sprzęcie. To urządzenie, po uruchomieniu miało unieszkodliwić obronę kolonii. Jacek stał się koniem Trojańskim wbrew swej woli. Postanowił znaleźć sposób, aby nie uruchamiać urządzenia, jeśli będzie taka możliwość.

Troja okazała się typową ludzką kolonią na Marsie. Jak powiedziano Jackowi Polska zdobyła ją w wyniku wojen, w których pomagała swoim sojusznikom i tych, które sama rozpętała. Na mocy pokojów i układów zyskała swoje miejsce na Marsie. Z początku w tragicznym stanie, po czasie z wielkim trudem funkcjonująca, kolonia dopiero wstawała z kolan. Tak twierdził przywódca Troi, Jarosław Niezgoda. Nazwisko w sam raz do sytuacji.

– Jak pan widzi nie jest nam łatwo – powiedział Niezgoda siedzący za biurkiem w swoim gabinecie – Chcę żeby zrobił pan rzetelny materiał o naszej sytuacji. Kiedy opinia publiczna dowie się jak żyjemy, będzie dla nas bardziej przychylna.

– Może tak, a może nie – odpowiedział Wilk. – Proszę pamiętać, w jakim kraju jest ta opinia publiczna. Większość z was ma elektroniczne ulepszenia organizmu, dlatego zdecydowali się na kolonizację. Żeby uniknąć ciągłych walk i wytykania palcami wybraliście inną planetę. Czy uważa pan, że ludzie, od których uciekliście będą wam teraz przychylni?

– Nie wszyscy byli przeciwko nam. Niektórzy nieposiadający wszczepów popierali nas. To zawsze był podzielony naród, nic się nie zmienił przez wieki.

Jacek miał powiedzieć, o czym myśli od chwili przybycia, postanowił jednak zachować to na razie dla siebie. Wziął się do pracy, chciał filmować wszystko, co było godne uwagi. Najczęściej kierowano go do miejsc jeszcze nieodbudowanych, gdzie ludzie żyli w kiepskich warunkach. Wilk filmował, przeprowadzał wywiady z mieszkańcami. Ludzie w Troi okazali się małomówni, zamknięci w sobie. Odpowiadali krótko nie udzielając wielu informacji. Często wymieniali spojrzenia z przewodnikiem, który nie opuszczał Jacka na krok. Z czasem Wilk zauważył, że porusza się po dość wąskiej części kolonii. Często natrafiał na zamknięte obszary będące w budowie. Ciężkimi spojrzeniami kwitował wyjaśnienia, że nie może się gdzieś dostać z powodu rygorystycznych standardów przeciwpożarowych. Od czasu do czasu widywał kontenery i skrzynie z zaopatrzeniem z Ziemi. Nie był to częsty widok, nigdy też nie natrafił dwa razy na to samo zaopatrzenie. Szybko znikało bez śladu. Mogło oczywiście być błyskawicznie rozdzielane. Mogło też kryć się za tym coś innego.

CDN

Niepokorna kolonia cz. VII 

Niepokorna kolonia cz.5

– To nie podlega dyskusji, musi pan się zgodzić, dla dobra ojczyzny – powiedział Krupski.

Próbował uderzyć w patriotyczny ton. Pierwszy oficer był bardziej dosadny.

– Jeśli się pan nie zgodzi, zostanie oskarżony o zdradę stanu. – Spojrzał na komandora.

– Wybieraj, albo lecisz albo trafiasz do paki – powiedział dowódca.

–Grożenie więzieniem to dla mnie nic nowego. Wiedzą panowie, że tu nie chodzi o samo udanie się do Troi – odpowiedział Jacek. – Chodzi o to, co mam ze sobą zabrać. Nie godzę się na taki podstęp. I czym u licha jest ta Helena?

Oficerowie po raz kolejny załamali ręce, słyszeli to już piąty raz. Wilk nie złamał się, postępował zgodnie z sumieniem. Pierwszy oficer zmienił taktykę.

– Helena to tajemnica wojskowa. Zdaje pan sobie sprawę, jaka jest sytuacja? Dowództwo nie odpuści i poleje się krew. Dzięki panu nie dojdzie do tego, wystarczy pańska zgoda.

– To niemoralne – zdenerwował się dziennikarz. – Prosicie mnie żebym został waszym szpiclem, chcecie żebym dezaktywował ich obronę. Nie chcecie nawet wyjaśnić, co wam ukradli. Czy tak postępuje nasza flota? Nie możecie zwyczajnie usiąść do rozmów? Poza tym, jaką mam pewność, że nikomu nic się nie stanie, jeśli to uruchomię?

Krupski długo patrzył na Wilka, miał twardy wzrok.

– Jedyną gwarancją jest moje słowo. Jedno jest pewne, jeśli się pan nie zgodzi to na pewno ktoś zginie.

– Nie przeceniacie swoich możliwości? Polska jest osłabiona po wojnie. Z ledwością odparliście okręty Troi. Myślicie, że pójdzie wam tak łatwo?

– Ta sprawa ma najwyższy priorytet – odparł Krupski. – Jeśli nie załatwimy szybko tego problemu, generałowie zmobilizują wszystkie siły. To będzie pogrom.

– Ciekawe, co powiedzą na to światowe media? Nie mówiąc o wrogach Polski, którzy tylko czekają na pretekst do ataku. A bratnia pomoc uciśnionej Troi będzie świetną okazją. Nie będę waszym szpiegiem.

– Sam pan posiada wszczepy i wie jak są traktowani tacy ludzie. Jeśli sytuacja się zaogni w kraju rozpęta się piekło. Ulepszonym już nie jest łatwo, zdarzają się prześladowania a może być jeszcze gorzej. Wiem, że pan to rozumie i dzięki temu podstępowi możemy temu zapobiec.

CDN

Niepokorna kolonia cz. VI